မကၽြတ္မလြတ္တဲ့စြန္

မကၽြတ္မလြတ္တဲ့ စြန္
အခု ေလေပၚမွာ ဘာလုပ္ေနတယ္ ထင္သလဲ။

မကၽြတ္မလြတ္တဲ့ စြန္
အခု ျမင္ကြင္းမွာ ႀကိဳးနဲ႕ ခ်ိတ္ေနတယ္။

မကၽြတ္မလြတ္တဲ့ စြန္
အခုႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕
ဘာေတြ႐ႈပ္ေနသလဲ။

မကၽြတ္မလြတ္တဲ့ စြန္
ငါ မသိဘူး
မင္း မသိဘူး
အေျဖ မရွိဘူး။ ။
၀င္းျမင့္
(လူၿပိန္းရဲ႕ အခ်စ္ျဖစ္ပြားရာ ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

အပ်က္အစီးေတြရဲ႕ၾကား

အသားအေရေတြ ခမ္းေျခာက္စ
အႏွစ္၃၀ေက်ာ္မွ
ငါ့ အေပၚ ေဇာက္ထုိးဆင္းလာတဲ့ၾကယ္က
ေရေသာက္ျမစ္တစ္ခု ရွာမလုိတဲ့။

ေသကြဲေတြ
ရွင္ကြဲေတြ
လက္မလည္ေအာင္ လြဲခဲ့ၿပီပဲ။

တစ္ေယာက္တည္း စကားေတြ
ႏွစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္မွိတ္ေနရတာေတြ
ဘယ္သူသိ
မသိေအာင္လည္း ေရးျခစ္မိတဲ့နံရံမ်ား။

ငါတုိ႕ ၿမိဳ႕ေဟာင္းတစ္ခုလုိ တူးေဖာ္ေတာ့
ပုံပ်က္ပန္းပ်က္ ျပတ္က်ေနတဲ့ၾကယ္ကုိ ေတြ႕တယ္
ဒါဟာ မိန္းမတစ္ေယက္
ႏႈတ္ခမ္းေတြရြဲ႕ေစာင္းလုိ႕
ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာလုိ႕။ ။
၀င္းျမင့္
(လူၿပိန္းရဲ႕ အခ်စ္ျဖစ္ပြားရ ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

ေဘာင္းဘီအတုိေလးနဲ႕ဓာတ္ပုံ

အေ၀းက
အိမ္ေ၀းသူရဲ႕ညစာမွာ
အသီးအကင္းေတြ ေႂကြက်ေနဆဲ
ပုိးစားသစ္ပင္ရဲ႕ စိတၲဇနဲ႕ေရာင့္ရဲဆဲ
ကၽြန္ေတာ္ မေရာက္ရွိရာ
ေခ်ာင္းကေလးလည္း ေကာခဲ့
ဇာတိက
ေသာင္လုိထြန္းခဲ့ၿပီး
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က ျမစ္လုိသြားခဲ့တဲ့ခရီးမွာ
မလုိအပ္ရင္
အိမ္ျပင္ျပန္ထြက္ေျပးတတ္တဲ့ ငွက္ေတြဟာ
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕
လုိအပ္ရင္
အခ်ိန္မေတာ္ျပန္လာတတ္တဲ့ သားကုိ
ဖခင္တစ္ဦးရဲ႕ အခ်ိန္မေတာ္ တံခါးဖြင့္ေပးသံကုိ
နားလည္ၿပီ။
အခုလုိ ျမစ္ေရႀကီးေသာအခါမွ
မိမဲ့ ဖမဲ့ ကမ္းၿပိဳသလုိ ငါ လွိမ့္ၿပိဳခဲ့
ေခၚမၾကား ေအာ္မၾကား
အေ၀းေရာက္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕
အကုိင္းဖ်ားဟာ တဆတ္ဆတ္ခါခဲ့
ငယ္ဘ၀ရဲ႕ စုိက္ခင္းေတြၾကား
ေဘာင္းဘီအတုိေလးနဲ႕ဓာတ္ပုံဟာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့ၿပီ။ ။
(၉-၉-၂၀၀၂ တြင္ ကြယ္လြန္သြားေသာ ဖခင္ႀကီးအား ရည္စူး၍)
၀င္းျမင့္
(လူၿပိန္းရဲ႕အခ်စ္ျဖစ္ပြားရာ ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

ေ၀းကြာျခင္းနဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္

ပလက္ေဖာင္းဆန္ဆန္
ျပတင္းေဘာင္မွာ
ေနစာလႈံေနတဲ့ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ဆန္ဆန္
ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႕
ဘ၀ဆုိတာကုိ ေပါ့ပါးခ်င္တယ္
ေလထဲ
ေ၀့၀ဲေနတဲ့ ၾကက္ေတာင္ေမႊးကေလးလုိ
ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ၾကည့္လုိ႕ေတာ့ေကာင္းတယ္
ဒါေပမယ့္ ၾကက္ေရျပားက
ဆြဲႏုတ္ထားတဲ့ ေပါ့ပါးမႈမ်ဳိးေတာ့ ေၾကာက္တယ္

ေၾကာက္တဲ့ အထဲမွာ
ငါ့ကုိယ္ငါလည္း ပါပါတယ္။
တခါတေလ ငါ့ကုိယ္နဲ႕ ငါ့စိတ္က
တရားနဲ႕
အဓမၼေလာက္ေ၀းကြာတယ္
တခါတေလ
ငါ့အာ႐ုံနဲ႕ ငါ့လက္က
ကမၻာ႕အေနာက္ျခမ္းေလာက္ ေ၀းကြာတယ္
ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္
ေ၀းကြာျခင္းဟာ
ေလလုိပဲ
မျမင္ရဘူး

ေခၚမၾကား ေအာ္မၾကား
ေ၀းကြာျခင္းဟာ
ေရႊသမင္လုိပဲ
အဖမ္းရခက္တယ္

ေက်ာက္သားထဲ ၀င္ပုန္းေနတဲ့ပန္းပု႐ုပ္လုိ
ကန္ေရမွာ ေန႕ခံ ညစံ သူေယာင္မယ္လုိ
ေ၀းကြာျခင္းဟာ
ေ၀းကြာလြန္းလုိ႕
ေ၀းကြာျခင္းနဲ႕ ငါဟာ နီးစပ္ခဲ့တယ္။

ငါ့မွာေနရွိတယ္
ငါ့မွာလရွိတယ္
ငါ့မွာမီးရွိတယ္
ေရေျမေလ အာကာသ အကုန္ရွိတယ္
စၾက၀ဠာနဲ႕ ငါဟာ ဖြားဖက္ေတာ္
ကမၻာ ငါ့ရဲ႕ အခန္းေဖာ္

ဒါေပမယ့္ တယ္လီဖုန္းေခၚလုိ႕ မရဘူး
စာထည့္ရင္ ျပန္စာမလာဘူး။ ။
၀င္းျမင့္
(႐ုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ-မတ္လ-၂၀၀၃)

ရပ္ျခင္း

ေလာကရဲ႕ေတာက္ပမႈေအာက္မွာ
ငါ ေရငတ္တယ္။

ညေန ၆နာရီေက်ာ္လွ်င္
ငါ့လုိ လမ္းေဘးဓာတ္တုိင္
ငါ့လုိ မီးလင္းၿမဲ။

လမ္းမေပၚ
ဓာတ္တုိင္လုိ
မွတ္တုိင္လုိ
ငါ ရပ္ေတြးေခၚေနတာ
ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ။

သန္းေခါင္သန္းလြဲ
ၾကယ္ေတြအရည္ေပ်ာ္လုိ႕
ခ်ဳိင့္ခြက္ထူေျပာေသာ လမ်က္ႏွာျပင္ပမာ ငါ့မ်က္ႏွာ
ဘ၀အေမာဟုသာ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ။
၀င္းျမင့္
(လူၿပိန္းရဲ႕ အခ်စ္ျဖစ္ပြားရာကဗ်ာစာအုပ္မွ)

ဘယ္လုိအဓိပၸါယ္မ်ဳိးလဲ

ၿမိဳ႕အျပင္
၀င္သြားတဲ့ေနေရာင္နဲ႕
အမီလုိက္ၿပီး က်င္းပရတဲ့ ကုိယ့္ညစာခြက္ဟာ
ၾကယ္ေတြနဲ႕အတူ
ေရာႁပြမ္းေပါက္ေရာက္တယ္။

အလုိရမၼက္ဟာ
လက္ေတြအမ်ားႀကီးနဲ႕
ေကာင္းကင္လုိ ထူေျပာလုိ႕
မုိးမက် ေျမမက် သစ္ခြပင္လုိကပ္လုိ႕
အပ္ဖ်ားလုိေထာင္ေနတဲ့ ကုိယ့္ဆႏၵကုိ
အေနာက္ေတာင္ေထာင့္က ၀ါးကြက္မွာ အပ္ထားလုိက္ပါၿပီ။

ဟပ္ထုတ္လုိက္တုိင္း
ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာဟာ
သလိပ္ဖတ္ေတြနဲ႕ လုံးေထြးလုိ႕
ဘာမဆုိ ငါ့ေဘးနား ျဖတ္သြားျဖတ္လာ
ငါ့မွာသာ ယုတၱိမရွိဘဲ လူျဖစ္လုိ႕
ဘယ္လုိအဓိပၸါယ္မ်ဳိးလဲ
ငါ ရွင္ခ်င္ေသးတယ္။ ။
၀င္းျမင့္
(လူၿပိန္းရဲ႕အခ်စ္ျဖစ္ပြားရာ ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

ရန္ကုန္ (၃)

၀င္းျမင့္ ႏွင့္ ေ၀မွဴးသြင္ တုိ႕ေပါင္းၿပီးေတာ့ လူၿပိန္းရဲ႕ အခ်စ္ျဖစ္ပြားရာ ဆုိၿပီးေတာ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးထုတ္ထားပါတယ္။ ၎စာအုပ္မွ ကဗ်ာေလးမ်ားကုိ မွ်ေ၀လုိက္ပါတယ္

လူပုိေတြ လက္မခံတတ္တဲ့ ရန္ကုန္မွာ
ေက်ာတစ္ခင္းစာ ေနရာအတြက္
လူပုိေတြနဲ႕လည္း ေပါင္းဖူးတယ္။

အရိပ္ခုိခြင့္ျပဳသူရဲ႕ ေက်းဇူးလုိ
အရိပ္မခုိခ်င္ေတာ့တဲ့ ေက်းဇူးလည္းရွိရမယ္။

ငါ့အိမ္အျပန္
လမ္းထိပ္က အခ်ိန္မွန္ ေစာင့္ႀကိဳတတ္တဲ့ေခြး
မႏွစ္က အဆိပ္ေကၽြးခံလုိက္ရတယ္
ငါ ၀မ္းနည္းမိတယ္။

ငါနံနက္ခင္းမွာ
ငါ့ကုိ ႏႈိးတဲ့စာကေလးမ်ား
အခ်ဳပ္အေႏွာင္မွ ေ၀းေစရန္
သုံးေကာင္ ၀ယ္လႊတ္လုိက္ပါတယ္။ ။

၀င္းျမင့္
(လူၿပိန္းရဲ႕ အခ်စ္ျဖစ္ပြားရာ ကဗ်ာစာအုပ္မွွ)