ဗာဂ်င္းနီယား၀ုဖ္၏ ဘ၀ေန႕စြဲမ်ား

ေန႕စဥ္မွတ္တမ္း စေရးတယ္။ ၁၈၉၇
ေန႕စဥ္မွတ္တမ္း ျပန္ေရးျဖစ္လာတယ္။ ၁၉၀၃
ေန႕စဥ္မွတ္တမ္း ဆက္ေရးတယ္။ ၁၉၀၅
ဘ၀ကုိ ဟာသဆန္ဆန္ ၀တၳဳ (ခင္မင္မႈျပခန္း)ေရးတယ္။ ၁၉၀၇
ဇန္န၀ါရီမွာ ေန႕စဥ္မွတ္တမ္းျပန္ေရးတယ္။ ၁၉၁၅
“မေရးေသာ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္”
တနလၤာသုိ႕မဟုတ္ အဂၤါ
စာအုပ္ပုံစံ ယူလစ္ဆစ္ကုိ ဖတ္ၿပီးေနာက္၊
ပစ္မွတ္လြဲ ေခ်ာ္ေနတယ္လုိ႕ ေ၀ဖန္ခဲ့တယ္။ ၁၉၂၂
ဖြန္လမွာ အိလိေယာ့နဲ႕
ညစာစားၾကရင္း ဖုန္းဆုိးေျမကဗ်ာကုိ ရြတ္ျပခဲ့တယ္။ ၁၉၂၂
“ေခတ္ၿပိဳင္မ်ားသုိ႕ ထုိးႏွက္ျခင္း” ၁၉၂၃
ဆလိတ္တာဆုိင္မွ တြယ္အပ္မ်ားသည္ ထိပ္ဖ်ားမခၽြန္ ၁၉၂၇
“လူငယ္ကဗ်ာဆရာတစ္ဦးသုိ႕ ေပးစာတစ္ေစာင္” ၁၉၃၂
အလုပ္သမား ေန႕စဥ္သတင္းစာမွာ
“ယေန႕ေခတ္ အႏုပညာ အဘယ္ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရး၏
ေနာက္လုိက္ျဖစ္ရသလဲ” ေဆာင္းပါးကုိ ေရးခဲ့တယ္။ ၁၉၃၆
ေပါ့လြန္းတဲ့အတြက္ ထုတ္ေ၀ဖုိ႕မသင့္ဟု သူမဆုံးျဖတ္ခဲ့တယ္။ ၁၉၄၁
(ဗာဂ်င္းနီးယား၀ုဖ္၏ လက္ေရြးစင္၀တၳဳတုိမ်ားမွ စာသားမ်ား)

စုိင္း၀င္းျမင့္
(ၾကယ္ကမၻာေရင္း၀ယ္ေရး ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

လူငယ္ရွိတယ္ ကဗ်ာအေၾကာင္း ေရာက္သြားတယ္ ဆုိၾကပါစုိ႕-၁

ဘ၀ဟာ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖြယ္ ေကာင္းပါတယ္ဟု
သူက ေျပာသည္
ေျပးလုိ႕လြတ္မယ္ဆုိရင္
တေျပးတည္း ေျပးေနမွာေပါ့။
သူ႕ကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး အခန္းတစ္ခန္းရထားတယ္
မီးကလည္း ၂၄နာရီ
ေရကလည္း ၾကည္ေနတာပဲ
အဲဒါပဲ
စားစရာကေတာ့ မရွိဘူး
ေတာေတာင္ေရေျမနဲ႕ ကုိယ္ဧည့္ခံမယ္
ရွဥ့္ကုိလည္း ျမင္ရမယ္
ဥၾသသံကုိလည္း ၾကားရမယ္။
႐ႈပ္ေထြးလာတယ္၊ ခက္ခဲလာတယ္
႐ႈပ္ေထြးေပမယ့္ မေထြျပား
အေျပာင္းအေရႊ႕မ်ားေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ္က ေရႊ႕ေျပာင္းမကစား
မွားတယ္ဆုိလည္း မွားတဲ့ဘက္မွာ။
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္က လုိက္ေရာင္းေနတာမဟုတ္ပါဘူး
သူတုိ႕က လုိက္၀ယ္ေနတာပါ
တရားနဲ႕မေျဖ တရားနဲ႕ေနဖုိ႕ပါပဲ
ျမႇဳပ္ထားတဲ့ေရႊအုိးဟာ ေရြ႕ေရြ႕သြားတတ္ပါတယ္။ ။
၂၀၀၅
စုိင္း၀င္းျမင့္
(ၾကယ္ကမၻာေရာင္း၀ယ္ေရးကဗ်ာစာအုပ္မွ)

အကုိင္းတစ္ခုတည္း တစ္ၿမိဳ႕စီလြဲလုိ႕

မျမင္ရေတာ့
ဘာမွ မေတြးေခၚဘူး
ဘယ္အရာမဆုိ ထိစမ္းဖုိ႕
ငါ့လက္ေတြ။

လမ္းဆုိတာ သြားဖုိ႕
ဂီတကုိ ရပ္တန္႕လုိက္ရင္
အသက္ဇီ၀ ျပတ္ေတာက္သြားမယ္။

ၫိဳ႕တက္လာတဲ့ မုိးသားေတြကုိ
ကုိယ့္ဘက္ပါေအာင္ ၫွဳိးယူေနရတာ
ဒီတစ္ခါလည္း
ေသြးပ်က္ဖြယ္ရာ ခြဲခြာရတယ္။
အိမ္အျပန္ အျမန္ယာဥ္က
အခုထြက္မယ္ဆုိတာခ်ည္းပဲ။

တစ္ခ်က္ျခစ္ တစ္ခ်က္ေတာက္
နံရံကုိ အဆက္မျပတ္ ထြင္းေဖာက္ေနတယ္
ေသျခင္းမွာ မင္းခ်ိန္းဆုိတယ္ဆုိလည္း
“ျပာ”ဆုိတာ
ဘယ္ေတာ့မွ မစြဲေလာင္ေတာ့ဘူး
ေရတံခြန္လုိ ၾကယ္တံခြန္လုိ
တူႏွစ္ကုိယ္ေတြ႕တုန္း အေပ်ာ္မွာ အၿပံဳးထည့္လုိက္။
ဟုိဖက္စာမ်က္ႏွာမွာ တစ္ခုခု ေရးႏုိင္လိမ့္မယ္
ငါ့ လက္ဟာ တုန္ယင္ေနတုန္းပဲ။ ။
စုိင္း၀င္းျမင့္
(႐ုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ-၂၀၀၃-မတ္လ)

ဆုိက္ေရာက္မႈတုိင္းဟာ

မေတြ႕တာ ၾကာၿပီဆုိေတာ့
မၾကာတာ ေတြ႕ေနရတာေပါ့
ေတြ႕ေတြ႕ေနရတဲ့ သူ႕အေတြ႕မွာ ကုိယ္လည္းမေရွာင္ႏုိင္
အခုေတာ့ သူ႕အရိပ္ေတြ ဘ၀မျခားပဲဲ ကုိယ္ျပန္စုိက္ေနရၿပီ
ထူးမျခားနားဘ၀ အခုပဲ လူလဲသြားတာ
လဲသူ သူပဲ ကိစၥရွိခဲ့ရင္ေပါ့ေလ
တဟူးဟူးေလထဲ ကုိယ္လည္းေလေနၿပီ လဲေနၿပီ
၀ုိင္းကူၿပီ စဥ္းစားလုိ႕ရလား အ႐ူးမီး၀ုိင္း အ႐ုိင္းမီးကူး
အခုပဲ ခ်ဳိးေကြ႕၀င္ေရာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့မလုိ
ကမၻာမွာ ကဗ်ာက အရာမထင္
ဇာတ္လမ္းက ျဖတ္လမ္းမရွိ
သင္လည္းရာရာစစ အစစအရာရာ အေရာတ၀င္
အရေတြႂကြယ္ အရြယ္ေတြက်လုိ႕
လွီးျဖတ္ယူသြားဖုိ႕ အရာေပးထားပါတယ္
စတဲ့ေနရာကေရာက္ေတာ့ ေရာက္တဲ့ေနရာက စပ်က္ပါတယ္
အျပန္လမ္းဟာ တစ္ခုတည္း တစ္ေယာက္တည္း အျခားတစ္ဖက္ဆုိေတာ့
မေမွာင္ခင္ခြဲထြက္ဖုိ႕ပါပဲ
ေၾကကြဲညထဲ ေမာင္းထုတ္လုိက္ရတာ
မုိးရြဲထဲ ထားခဲ့ရတာ (လည္း)
ကုိယ္ဘ၀ကုိယ္ ျပန္ရတာပါပဲ။ ။
၂၀၀၅
စုိင္း၀င္းျမင့္
(ၾကယ္ကမၻာေရာင္း၀ယ္ေရးကဗ်ာစာအုပ္မွ)

ဘ၀ကုန္ ကုန္ထမ္းသမား

အခုလုိ တက္ေနတဲ့အတုိင္း
ဆက္ဆက္ခုန္တက္သြားဖုိ႕ပဲေလ
သံပုရာသီးက စတင္မယ္ဆုိရင္
ဟင္းသီးဟင္းရြက္ကလည္း ေနရင္းထုိင္ရင္း ေရႊတြင္းပဲ
အားလုံး စကားကုန္ေသာက္ကုန္
ကုန္တင္ကုန္ခ် အကုန္တင္အကုန္ခ်
ဘ၀ကုန္ ကုန္ထမ္းသမား ပခုံးသားမ်ား
ေရတစ္တန္ ကုန္းတစ္တန္ အေ၀ႀကီးက အေရာက္ေရာက္ခဲ့တာ
ဘဲဥလည္း ဘဲဥအေလ်ာက္
မီးေသြးလည္း မီးေသြးအေလ်ာက္
အရသာကုိေတာ့ ေလွ်ာ့မထားဘူး (ဘယ္ဘ၀ေရာက္ေရာက္)
သံပုရာသီးဟာ အလုံးလည္းမေလ်ာ့ အရပ္လည္းမေလ်ာ့
ႏွစ္တစ္ရာျပည့္ခဲ့ၿပီ တုိင္းေက်ာ္ျပည္ေက်ာ္ သံပုရာသီး
မီးဖုိေခ်ာင္ထဲ ေရခဲေသတၱာထဲ အိမ္ရွင္မေစ်းျခင္းထဲ
သံခင္းတမန္ခင္း ဧည့္ခန္းထဲ
အႁပြတ္လုိက္ အခုိင္လုိက္ သီးေနတာ အရည္တရႊမ္းရႊမ္း
ကိန္းဂဏန္းေတြနဲ႕ စိမ္းလန္းလုိ႕
တြံ႕ေတးမာလကာ ေအာင္ပန္းလိေမၼာ္ ေမာ္လၿမိဳင္ကၽြဲေကာ
ပန္းတေနာ္ ကြမ္းလည္းပါတယ္
အားလုံးဟာ ေဒသထြက္ အသားတံဆိပ္
ၿမိဳ႕နဲ႕ရြာနဲ႕ ဘ၀ကုိ တြဲေအာ္ရတာ
ဒုိက္ဦးက ဖရဲသီးတစ္လုံးဟာ ရန္ကုန္မွာ တစ္စိပ္
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ဟာ တစ္စိတ္တည္း တစ္၀မ္းတည္း အစိပ္အစိပ္အမႊာမႊာ
ကုိယ့္အတြက္ခ်ည္းပဲ မစားနဲ႕ သခင့္အတြက္လည္းစားဆုိတဲ့
၀က္ေမြးသမားေတြလည္းပါတယ္
ၾကက္သြန္ဥနီဟာ အရြယ္အစားနဲ႕ ေစ်းကစားရတာ
ေနရာအႏွံ႕ ေခါင္း၀င္ကုိယ္ဆံ့
နည္းနည္း နည္းနည္း မသိမသာ သိသိသာသာ
အရင္က ဘယ္ဟာ အျမတ္က ဘယ္ဟာ
အရြယ္ကုိလုိက္၍ ဘ၀ကုိခ်ိန္ဆပါ။ ။
၂၀၀၅
စုိင္း၀င္းျမင့္
(ၾကယ္ကမၻာေရာင္း၀ယ္ေရးကဗ်ာစာအုပ္မွ)

ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္

၀င္တုိက္မိသလုိ ျဖစ္သြားလား
ခြင့္လႊတ္ပါဗ်ာ
မုိးမျမင္ ေလမျမင္ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေနလုိ႕ပါ
အူျမဴးၿပီး ေလွကားထစ္ေတြ ေက်ာ္ေက်ာ္နင္းေနလုိ႕ပါ
ေတြ႕သမွ်ကုိလည္း ၿပံဳးျပမိပါတယ္
ထိစမ္းသမွ်ကလည္း သိမ့္ေမြ႕လြန္းလွပါတယ္
စကားေတြလည္း အထစ္ထစ္ အေငါ့ေငါ့
ဒီတစ္ခါ ခ်ည္တဲ့ႀကိဳးက ေတာ္ေတာ့္ကုိခုိင္ပါတယ္
စၾက၀ဠာတစ္ခုလုံးရဲ႕ အားပါပဲ
အိပ္ရာေဘး ငဲ့ၾကည့္ေတာ့
အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ သမီးေလးဟာ
ခ်စ္စဖြယ္ ၿငိမ္သက္လုိ႕
၀င္သက္ထြက္သက္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ထိေတြ႕လုိ႕
ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အဖမ္းစားႏုိင္ဆုံးအရာ ျဖစ္ခဲ့တယ္
ကၽြန္ေတာ္ ညည ထထစမ္းေနရတာ
ကၽြန္ေတာ္ ညည ထထၾကည့္ေနရတာ
ေျခႏွစ္ဖက္ လက္ႏွစ္ဖက္ တုိင္ပင္ေနတယ္
ေျခနဲ႕ လက္နဲ႕ တုိင္ပင္ေနတယ္
အသားလုပ္ေနတယ္
စကားက်င့္ေနတယ္
လက္ထဲေရာက္တာ ပါးစပ္ထဲ ေကာက္ထည့္တဲ့အရြယ္
သမီးေလးက တစ္ေန႕တစ္မ်ဳိးတတ္တယ္
အခုလည္း ဘာလုပ္လာျပန္ၿပီလဲ
အခုလည္း ဘာတတ္ေနျပန္ၿပီလဲ
၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး စကားေတြေျပာလုိ႕
ႏုိ႕သက္ ႏုိင္ေအာင္စုိ႕လုိ႕
တစ္ရက္ခ်င္း ေရတြက္ေနမိတယ္
လက္တစ္၀ါးမျပည့္ေသးလုိ႕ ၾကည့္ေနတာ
(သူ႕အေမက ေျပာတယ္)
အတြင္းက တုိး၀င္ေနတာ
ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လွမ္းကန္လုိက္တာ
ရယ္စရာ ေျပာမိေသးတယ္
ခ်ီပုံခ်ီနည္း ေပြ႕ပုံေပြ႕နည္း
ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္လုိကုိင္တြယ္ရမယ္ဆုိတာ
က်ီးကန္းဘဲဥခ်ီလာသလုိ ျဖစ္ေနပါၿပီေနာ္
ဒီေလာက္ေသးေသးေလး လက္တစ္ဆုပ္စာေလး
ေမြးခန္းထဲေရာက္ေနပါၿပီ၊ ေမြးလမ္းထဲ ေရာက္ေနၿပီဆုိတာ
သိပ္ၿပီး ကဗ်ာဆန္တာပဲ။ ။
၂၀၀၅
စုိင္း၀င္းျမင့္
(ၾကယ္ကမၻာေရာင္း၀ယ္ေရးကဗ်ာစာအုပ္မွ)