ေနေရာင္ျခည္၏ အ႐ုိးစု

ငါ့ဟင္းလင္းျပင္ထဲ
ေမာဟေတြ ဒုန္းစုိင္း၀င္လာၿပီ။

ၿပီးခဲ့တဲ့သီခ်င္းမ်ားအတြက္
တစ္ေယာက္မ်က္လုံးကုိ တစ္ေယာက္ ေခ်ာင္းၾကည့္ကာ
အံ့ၾသမိရဲ႕။
လက္ဖ၀ါးေပၚက အေရးအေၾကာင္းမ်ားကုိ
ယုံၾကည္ရင္ခုန္ဖုိ႕
မေသခ်ာမႈေတြထင္ရွားဖုိ႕
စာရိတၱအေဟာင္းကုိ လဲလွယ္ပစ္ဖုိ႕
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တာ၀န္သိခဲ့၊
မျမင္ႏုိင္တဲ့ အမွားအယြင္းမ်ားေၾကာင့္
ရခဲ့ဖူးတဲ့ ေနာင္တေတြကုိ
တမင္ ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ခဲ့၊
လူ႕အျဖစ္ရဲ႕ ဟာသတခ်ဳိ႕မွာ
လႊတ္ခနဲ အသိဉာဏ္ေတြရွိတယ္။

စနစ္တက်. . .ဟုတ္လား
ငါတုိ႕ရဲ႕ ဆင္ေျခဟာ
စည္းကမ္းမဲ့ခဲ့ၿပီ။

ဟုိးေရွ႕ဆီက စိမ္းစုိမႈအေရာင္မ်ား
ပညာရွိတစ္ေယာက္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာ
သင္တုိ႕လည္း ဒုကၡနဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ဖူးမယ္။

ေဟ့. . .သူစိမ္း
ဒီအရပ္မွာ
အလင္းေရာင္မ်ားလွခ်ည့္လား။ ။
ေ၀မွဴးသြင္
(လူၿပိန္းရဲ႕ အခ်စ္ျဖစ္ပြားရာကဗ်ာစာအုပ္မွ)

ေၾကးစား

ကံၾကမၼာဟာ
ဘီးလုိ လည္ေနသမွ်
ငါက စမုတ္ေခ်ာင္းေတြလုိ က်င့္ရမွာပဲ။

ေငြနဲ႕၀ယ္ထားတဲ့ ႏွလုံးသား
ဘယ္လုိအေရျပားေအာက္မွာ
ပူေႏြးေစမလဲ။
အခ်ိန္ကာလကုိ
ေဖ်ာ္ေျဖဖုိ႕ဆုိတာ
ယဥ္ေက်းမႈကုိ လိမ္ထားဖုိ႕ လုိလိမ့္မယ္။

ဒီႏွစ္ ေဆာင္းမွာေတာ့
သစ္ေတာ္သီးေတြ ရွားရဲ႕။

ေကြ႕ေကာက္ေသာလူေတြအဖုိ႕
မ်ဥ္းေျဖာင့္ဟာ အမွားပဲေပါ့

တိရစၦာန္တစ္ေကာင္လုိ
အစြဲအလန္းေတြနဲ႕
ငါ့ေခတ္ကပဲ
ငါ့မ်က္လုံးေတြကုိ သင္ၾကားတယ္။

အားလုံး ဉာဏ္နဲ႕ဆုိေပမယ့္
စဥ္းစားပုံျခင္းကေတာ့ ကြာရဲ႕။ ။
ေ၀မွဴးသြင္
(လူၿပိန္းအခ်စ္ျဖစ္ပြားရာ ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

ေမြ႕ေနအတု

ဒီေန႕ရဲ႕အစကုိ
ေတာေခြးအူသံလုိ ထစ္ခ်ဳန္းဖြင့္လုိက္တယ္။
လြင္တီးေခါင္ထဲ
ၾကားေနက်မုန္တုိင္းကုိ ပြတ္သပ္၊
ဆူးခ်ဳံေတြနဲ႕ ဆာေလာင္မႈက
နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ႀကီးအေၾကာင္း နားေထာင္ဖုိ႕
ျငင္းဆန္ၾကတယ္။

ငါမုန္းတာက
ငါသိပ္နားမလည္တဲ့ Happy Birthday ဆုိတဲ့အသံ၊
ငါ ခ်စ္တာက
ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မပီမသ စကားသံ၊
အိပ္မက္ကုိ ၾကယ္ေတြစုံေစဖုိ႕
သိစိတ္က မသိစိတ္ကုိ အႏုိင္ရဖုိ႕
ေျခာက္ကပ္ကပ္ကြင္းျပင္ေတြ လန္းဆန္းဖုိ႕
ထားခဲ့ပါ။
အဓမၼမႈ ဆယ္သုံးေအာင္စနဲ႕ ခႏၶာကုိယ္မွာ
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အခ်ဳိးဖ်က္ျခင္းမ်ား၊
တစ္ခ်ိန္လုံးလည္း
ငါ ငွဲ႕ေသာက္လုိက္တဲ့အဆိပ္ေတြသာ
အာဟာရ ရွိခဲ့ၿပီ။

လူသံေတြ ခံ့ညား႐ုန္းႂကြလာခဲ့၊
ေအးစက္ေနတဲ့ကမၻာေျမႀကီးအတြက္
အပ်င္းေျပ႐ုံ ငါ ဆူေလာင္ခဲ့ေပါ့။

ေကာင္းၿပီေလ. . .
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဟာ့ဒီေန႕ကုိ
ပုစၦာမျဖစ္ေသးတဲ့ ပုစၦာေတြနဲ႕
စိတ္ေရာကုိယ္ပါ သႀကၤန္က်လုိက္ေတာ့မယ္။ ။
ေ၀မွဴးသြင္
(လူၿပိန္းရဲ႕ အခ်စ္ျဖစ္ပြားရာ ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အဖ်ား

အခုတေလာ
မင္းအေၾကာင္းရနံ႕ေတြက
ေလထုမွာ တုန္ခါေနရဲ႕။

မင္းကေပးခဲ့တာလား။
ငါက ေတာင္းခဲ့တာလား။

အျဖစ္အပ်က္ကပဲ ဦးေဆာင္ခဲ့သလား။
ခံစားမႈကပဲ ဦးေဆာင္ခဲ့သလား။

ေမးခြန္းေတြထဲမွာပဲ
ငါက အခ်စ္ကုိ ျမႇဳပ္နံထားမိၿပီ။
မင္းရဲ႕အေၾကးခြံေတြမွာပဲ
ငါက ႐ႈံးနိမ့္ခဲ့ၿပီ။

စကၠဴတစ္ရြက္ေပၚ
စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ ေလွ်ာက္ေရးမိေတာ့
မင္းနာမည္က လက္ေရးအလွဆုံးပဲ။
မ်က္လုံးခ်င္း စမ္းသပ္ၾကည့္ေတာ့လည္း
မင္းရဲ႕ ရဲ၀ံ့မႈကုိ အံ့ၾသရတယ္။

ဘယ္ေလာက္႐ႈပ္႐ႈပ္
ရုပ္ေသးႀကိဳးေတြကုိ ခ်စ္မိေပါ့။

မင္းက ပထမဆုိတာကုိ ဂုဏ္ယူသလုိ
ငါက ေခတ္ကာလဆုိတာကုိ
အာသာမေျပဘူး။

အခန္းထဲ အဖ်ားခတ္လာတဲ့ ေဆာင္းေလမွာ
ပူအုိက္ေနတဲ့ ငါ့သတိရျခင္းမ်ား
မင္း မ်က္ေတာင္ေပၚက ငါ့ကဗ်ာ
ဒါဟာလည္း ႐ုိးစင္းတဲ့
လူသားသမုိင္းတစ္မ်ဳိး ျဖစ္ရဲ႕။

ကဲ. . .အခ်စ္
ဟုိးက ဂုဏ္ျဒပ္ေတြကုိ
ငါ့တုိ႕ ဟားတုိက္ၾကရေအာင္. . .။ ။
ေ၀မွဴးသြင္
(လူၿပိန္းရဲ႕ အခ်စ္ျဖစ္ပြားရာကဗ်ာစာအုပ္မွ)

မေတြးမိေသာဘ၀

(၁)
ငါတုိ႕ လြတ္ခဲ့တဲ့ ငါးေတြလုိ
မိထားတဲ့ငါးေတြဟာလည္း ထြားပါတယ္။

အခ်စ္ကုိ
ႀကိဳတင္ေလ့က်င့္ထားတဲ့ ဇာတ္၀င္ခန္းအတုိင္း
မ်က္စိမွိတ္ျပမိရဲ႕။
မင္းဆက္ေလွ်ာက္ဖုိ႕လမ္းေတြဟာ
အရင္လုိပဲ ခက္ခဲေသးလား။

သစ္ပင္ေတြရဲ႕ ရာဇ၀င္
ဒီေန႕ မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါ။
ကုိယ့္သီခ်င္းကုိယ္ နားေထာင္ရတဲ့အခါ
လူဟာ စိတ္ႀကီး၀င္မွာပဲ။
မင္းက ခံစားလြယ္သူမုိ႕
တစ္ခုေတာ့ေျပာမယ္။

“ငါ့အေၾကာင္း သိပ္မေတြးပါနဲ႕. . .”

(၂)
ကမၻာေပၚက
ေနေရာင္မရွိတဲ့ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာ
ပန္းမပြင့္တဲ့ ဥယ်ာဥ္ေတြမွာ
၀မ္းနည္းစရာ လူသားမ်ား
ဘာကုိ ရွာေဖြေနၾကသလဲ။
ဘာသာတရားလား
သုံးမရတဲ့အေတြးအေခၚလား
ဒါမွ မဟုတ္. . .
ေျမႀကီးလုိသစၥာမ်ဳိးလား။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ကြာ
လာ. . .အခ်စ္
ကမၻာ့လူသားေတြဆီ
ငါ့တုိ႕ေမတၱာတရားကုိ ကုိင္းကူးေပးမယ္။

မင္းေရွ႕ေရးအတြက္
အေလ့အလာ၊ အမွတ္သညာအားလုံးဟာ
ငါ့ႏွလုံးသားမွာ ပြင့္တယ္။
လူဆုိတာကလည္း
ေလတံခြန္လုိ အေနအထုိင္ တစ္မ်ဳိးပါပဲ။

အခု-
ေခ်ာက္ထဲက ကုိယ့္က်င့္တရားေတြဟာ
ငါ့ခရမ္းေရာင္ကုိ စိမ္ေခၚေနၾကၿပီ။
ေငြေၾကးဆုိတဲ့အသိမ်ား
မ်ဳိးပြားေနၾကၿပီ။

ဒီမွာေတာ့. . .
အေဟာင္းေတြခ်ည္းပဲ
ပုစၦာေတြခ်ည္းပဲ
ငါကလြဲလုိ႕
အားလုံး တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္ၾကတယ္။

(၃)
မင္း ရယ္သံေတြနဲ႕
ငါ မယဥ္ေက်းႏုိင္ေသးသေရြ႕
ပထမဆုိကုိ ျငင္းမယ္
အေကာင္းဆုံးဆုကုိပဲ လက္ခံမယ္။

ေပ်ာ္ခ်င္ေယာင္ေတာ့
မေဆာင္ပါနဲ႕ အခ်စ္ရယ္. . .
ဒီရုပ္၊ ဒီခႏၶာမွာပဲ
ဒီေန႕ေတြကုိ
မေန႕ကအတုိင္း မစဥ္းစားႏုိင္ခဲ့ဘူး။

(၄)
သာမန္လူမ်ားအတြက္
မီးရထားႀကီးတစ္စီးေလာက္ ပုိင္ခ်င္ပါတယ္
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ ခုတ္ေမာင္းဖုိ႕. . .။ ။
ေ၀မွဴးသြင္
(လူၿပိန္းရဲ႕အခ်စ္ျဖစ္ပြားရာ ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

ကတၱီပါမ်ား

ဘာကုိမွ မေလးနက္ဘဲ
ဘယ္၀ါက်ကုိမွ ခ်မေရးဘူး။

ငါ့သစၥာတရားက
ပန္းပြင့္လုိ အသံျမည္ၿပီး
ဆင္တစ္ေကာင္လုိ ႏွာေမာင္းသန္တယ္။
ေသးငယ္တဲ့ထြန္ေၾကာင္းေတြ
ဇရာ၏ အမွတ္အသားမ်ား
ဘ၀ကုိ စိတ္ရွည္ရန္
ေဆးျပားေတြနဲ႕ ေရာ့ခ္ဂီတဟာလည္း
အေရးႀကီးၾကရဲ႕။

လမ္းတုိင္းမွာ ပလက္ေဖာင္းမလုိေပမယ့္
မုိးႀကိဳးကေတာ့
အသံထြက္ က်ယ္ဖုိ႕လုိတယ္။

ေလထဲက ဖုန္မႈန္႕ေတြက
သံသရာအတုိင္းပဲ. . . မုိက္တယ္။

အတက္တုန္းက ဆင္းခဲ့တာေတြအတြက္
အဆင္းမွာ တက္ၾကရၿပီ။
လက္အားေနလုိ႕
ရန္သူကုိ လက္ဆြဲဂုဏ္ျပဳလုိက္ၿပီ။

ဒါ ကစားနည္းသစ္ေပါ့။
ငါ့ေရွ႕မွာ
မီးဆုိက္မရတဲ့ ထင္းလွည္းမ်ားစြာ. . .
ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ရမၼက္မ်ားစြာ. . .

ဖိတ္စင္ခဲ့ေသာ အေျခအေနေတြအတြက္
ဖိနပ္ေတြကုိ ျပင္ထားမယ္။
သုိ႕ေသာ္. . .
လမ္းမ်ားကုိေတာ့ ျငင္းၾကစုိ႕။ ။
ေ၀မႈးသြင္
(လူၿပိန္းရဲ႕ အခ်စ္ျဖစ္ပြားရာ ကဗ်ာစာအုပ္မွ)